دشمن نمىدارد مگر آن كه خداوند او را در آتش اندازد . آلوسى مىافزايد : در اين زمينه روايت‌هاى بسيارى نقل است كه قابل شمارش نيست . در بعضى از روايت‌ها ، مطالبى آمده كه بر عموم نزديكان دلالت دارد و آن را شامل فرزندان عبدالمطلب نيز مىنمايد . از جمله روايتى كه احمد بن حنبل ، ترمذى و نسائى از مطّلب بن ربيعه نقل كرده‌اند و ترمذى آن را تصحيح نموده است . در آن روايت آمده است : روزى عباس عموى پيامبر ، خدمت آن حضرت رسيد و گفت : هر گاه به ميان قريش مىرويم و در حال گفت و گو باشند ، ساكت مىشوند . پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله خشمگين شدند و عرق پيشانى مباركشان بين دو چشم جارى شد ، آن گاه فرمودند : واللَّه ، لا يدخل قلب امرئ مسلم إيمان حتّى يحبّكم للَّه تعالى ولقرابتي ؛ به خدا سوگند ! هيچ گاه ايمان داخل قلب مسلمانى نمىشود مگر اين كه شما را به خاطر خدا و نزديكى با من دوست بدارد . اگر منظور از « القربى » مؤمنان از آن‌ها باشد ، اين معنا روشن است و اگر اين گونه نباشد ، پس گفته شده حكم الهى لغو و نسخ شده است و اين مطلب اشكال دارد .